We leren het al vroeg. Dat een glimlach betekent dat je het goed doet. Dat stilte misschien afkeuring is. Dat liefde iets is wat je krijgt, als je je best doet. En dus zijn we er goed in geworden. In wachten. Op een knikje, een goed zo, een ik zie je. Op een snelle reactie, een hartje, een like. We kijken naar hoe een ander op ons reageert en zijn gevoelig voor reacties van anderen. Voor hoe snel iemand terug appt. Voor complimentjes, likes, bevestiging. Alsof die bepalen of we oké zijn. Hoeveel we waard zijn. Alsof het pas telt wanneer iemand anders het uitspreekt.
En eerlijk is eerlijk: dat is heel menselijk. We zijn gemaakt om ons te verbinden. Maar ergens onderweg zijn we gaan geloven dat die ander ook moet bewijzen dat wij genoeg zijn. In relaties, in vriendschappen, op het werk. En dat is een veel te zware taak om bij iemand anders neer te leggen. Wanneer je bevestiging vooral van buiten komt, ga je vanzelf twijfelen zodra die uitblijft. En aan de andere kant zal geen enkel compliment ooit écht landen zolang je te streng voor jezelf blijft. Pas wanneer je mild voor jezelf bent, jezelf toestemming geeft om goed genoeg te zijn. Wanneer je leert leunen op iets wat niet afhangt van de reactie van een ander, maar wat in jou zelf begint, ontstaat er rust. Rust die je uit jezelf haalt en niet bij een ander.
Die bevestiging kan je jezelf ook geven. Wat als je jezelf eens zegt dat je het goed doet. Ook op dagen dat het rommelig is. Ook wanneer je de lat te hoog legt en daar moe van wordt. Wat als je jezelf niet alleen aanspreekt op wat beter kan, maar ook op wat al genoeg is? Dat je jezelf eens zegt: ik hou van jou. Om wie je bent. Om wat je doet. Zelfs, of juist, wanneer het niet perfect is. Je verdient het om vriendelijk door jezelf toegesproken te worden.
Zelf aan de slag
Liefde uit jezelf halen begint niet ineens met grootse stappen. Als je ermee wilt beginnen pak dan eerst mini-momenten. In hoe je tegen jezelf praat. Vooral op momenten wanneer niemand anders luistert. Het voelt misschien onwennig, misschien zelfs een beetje ongemakkelijk. Toch is het ontzettend waardevol.
Een paar zachte manieren om dat te oefenen:
– Merk op wanneer je bevestiging bij een ander zoekt.
Niet om het af te leren, maar om het te herkennen.
– Zeg wat je hoopt te horen… tegen jezelf.
Wacht niet tot een ander de woorden tegen je zegt, maar wees ze voor.
– Verlaag de lat, al is het maar een centimeter.
Niet alles hoeft beter. Soms is genoeg écht genoeg.
– Geef jezelf wat je aan een ander zou geven.
Zachtheid. Begrip. Tijd. Zo makkelijk om aan een ander te geven, maar soms zo moeilijk om jezelf te gunnen.
Ik geef je een paar kleine, zachte zinnen om even bij jezelf in te checken. Kies er eentje uit aan het begin van de dag en schrijf hem op een kaartje of denk hem in je hoofd op het moment dat je ‘m nodig hebt:
- Ik doe het goed genoeg.
- Ik mag het rustig aan doen.
- Dit is ook al oké.
- Ik hoef niks te bewijzen.
- Ik ben niet te veel.
- Ik mag ruimte innemen.
- Het is begrijpelijk dat dit me raakt.
- Ik mag vandaag mild zijn.
- Ik ben er nog, ook als het even niet lukt.
- Ik hoef dit niet perfect te doen.
- Ik zie hoe hard ik mijn best doe.
- Ik mag mezelf vertrouwen.
- Ik ben veilig bij mezelf.
- Ik hoef het niet van een ander te krijgen.
- Ik ben al genoeg.
Hoe vaker je jezelf serieus neemt, hoe minder je het buiten jezelf hoeft te zoeken. En het mooie is, liefde van een ander wordt niet minder waard. Het wordt alleen minder noodzakelijk. Het is geen liefde meer die jouw leegte opvult, het is liefde die er boven op komt. Als extra, als aanvulling, niet als bewijs.
In het gedicht hiernaast beschreef ik precies die zelfliefde die we vaak vergeten.
Dit gedicht is er als kaartje. Voor jezelf, of voor iemand die dit even nodig heeft.
Op zoek naar iets anders? Soms past geen enkel bestaand woord. Dan schrijf ik er één voor je op maat.
